SZD-45 Ogar

Typ: szybowiec motoszybowiec

Liczba wyprodukowanych egzemplarzy: 66

Konstruktorzy: Tadeusz Łabuć

Piloci oblatywacze: January Roman

SZD-45 Ogar to polski, dwumiejscowy motoszybowiec przeznaczony do szkolenia, treningu i turystyki, zaprojektowany w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Szybownictwa w Bielsku-Białej. Prace nad nim rozpoczęto na początku lat 70. na zamówienie niemieckiego przedsiębiorcy Ernesta Kuhna, a kierował nimi Tadeusz Łabuć. Pierwszy prototyp oblatano 13 maja 1973 roku, a drugi w 1974 roku. Początkowo zastosowany silnik Stark-45 SG nie uzyskał wymaganych certyfikatów, dlatego zastąpiono go silnikiem Limbach SL1700EC, co dało wersję SZD-45A. Próbowano także stworzyć wersję Ogar F z silnikiem Franklin, jednak zrezygnowano z niej z powodu nadmiernych drgań i hałasu. Produkcja trwała w latach 1973–1979 i objęła 66 egzemplarzy, z których większość wyeksportowano, m.in. do USA, gdzie były wykorzystywane do szkolenia w United States Air Force Academy. Konstrukcja Ogara była mieszana (metalowo-drewniano-kompozytowa), w układzie grzbietopłata z silnikiem pchającym umieszczonym nad kadłubem. Kabina mieściła dwie osoby obok siebie i posiadała podwójne sterowanie, co sprzyjało szkoleniu. Skrzydła były trapezowe, wyposażone w lotki i hamulce aerodynamiczne, a kadłub laminatowy z duralową belką ogonową. Usterzenie miało układ T, a podwozie było jednotorowe z częściowo chowanym kołem głównym. Motoszybowiec napędzany był czterosuwowym silnikiem tłokowym w układzie bokser, współpracującym ze śmigłem pchającym, które po wyłączeniu silnika ustawiało się w pozycji neutralnej.