Zbigniew Badura

Zaprojektowane szybowce: SZD-12 Mucha 100, SZD-15 Sroka, SZD-16 Gil

Zbigniew Badura (ur. 27 lipca 1920 w Libicy, pow. Cieszyn, zm. 2 września 2014) był polskim konstruktorem lotniczym oraz szybownikiem. Urodził się jako syn Jana i Anny Glajcar. W 1939 roku uzyskał małą maturę, jednak wybuch II wojny światowej przerwał jego edukację. Do końca wojny pracował w Rabce w przedsiębiorstwie drogowym. Po wojnie wznowił naukę w Liceum dla Dorosłych im. J. Sobieskiego w Krakowie, gdzie w 1946 roku zdał maturę. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Śląskiej, a następnie przeniósł się na oddział lotniczy Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, uzyskując tytuł inżyniera mechanika w 1951 roku.

W maju 1951 roku rozpoczął pracę w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym jako starszy konstruktor, a od 1954 roku pełnił funkcję kierownika Działu Prototypów. Był zaangażowany w projekty szybowców SZD-8 bis Jaskółka, SZD-9 bis Bocian oraz SZD-13 Wampir. W 1952 roku pracował nad szybowcem treningowym SZD-12 Mucha 100. Jako główny konstruktor, w 1955 roku prowadził prace nad szybowcem SZD-15 Sroka, a w 1959 roku nad SZD-16 Gil. W 1960 roku opracował projekt szybowca SZD-25 Lis.

W 1960 roku, wspólnie z inż. Tadeuszem Łabuciem, pracował nad dwukadłubowym szybowcem doświadczalnym SZD-28. Od 1962 roku był zastępcą kierownika Biura Konstrukcyjnego, a w 1963 roku objął stanowisko Głównego Inżyniera Zakładów Sprzętu Lotnictwa Sportowego oraz zastępcy dyrektora ds. technicznych.

Działalność sportowa Zbigniewa Badury rozpoczęła się w sierpniu 1939 roku, gdy uzyskał kategorię pilota szybowcowego A i B w Szkole Szybowcowej Goleszów. W 1956 roku kontynuował szkolenie w celu uzyskania kategorii C, jednak ze względu na problemy zdrowotne musiał zrezygnować z latania szybowcowego.