SZD-43 Orion

Typ: szybowiec wyczynowy

Liczba wyprodukowanych egzemplarzy: 2

Konstruktorzy: Jerzy Śmielkiewicz, Tadeusz Łabuć, Jan Knapik

Piloci oblatywacze: Adam Zientek

SZD-43 Orion to polski, jednomiejscowy szybowiec wysokowyczynowy klasy standard zaprojektowany w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym w Bielsku-Białej. Prace nad nim rozpoczęto w 1970 roku w związku z przygotowaniami do XIII Szybowcowych Mistrzostw Świata w Jugosławii. Zespół konstrukcyjny pod kierunkiem Jerzego Śmielkiewicza, Tadeusza Łabucia i Jana Knapika w bardzo krótkim czasie opracował projekt szybowca o konstrukcji mieszanej, wykorzystując doświadczenia z wcześniejszych modeli, takich jak Jantar, SZD-32 Foka 5 i SZD-36 Cobra 15. Pierwszy prototyp oblatano 30 grudnia 1971 roku, a drugi kilka miesięcy później. Szybowiec szybko potwierdził swoje bardzo dobre właściwości lotne podczas krajowych zawodów, a największy sukces odniósł na mistrzostwach świata w Vršacu w 1972 roku, gdzie Jan Wróblewski zdobył 1. miejsce, a Franciszek Kępka 3. miejsce w klasie standard. Mimo tych osiągnięć Orion nie wszedł do produkcji seryjnej, ponieważ w tym samym czasie powstał nowocześniejszy, w pełni kompozytowy szybowiec Jantar. Później egzemplarze były używane w Aeroklubie PRL; jeden z nich uległ zniszczeniu, a drugi trafił do muzeum w Krakowie. Konstrukcyjnie SZD-43 Orion był średniopłatem o budowie mieszanej – skrzydła miały konstrukcję półskorupową z pokryciem sklejkowym i laminatowym oraz były wyposażone w lotki, hamulce aerodynamiczne i zbiorniki balastowe. Kadłub miał charakterystyczny „kijankowy” kształt, z drewnianym przodem pokrytym laminatem i duralową częścią tylną. Kabina była zakryta i dobrze wyposażona w przyrządy pilotażowe oraz instalacje dodatkowe. Usterzenie w układzie T zaczerpnięto z szybowca SZD-37 Jantar, a podwozie było jednotorowe z chowanym kołem głównym.