Rudolf Matz

Zaprojektowane szybowce: IS-3 ABC

Rudolf Wojciech Matz (ur. 22 września 1903 w Jasieniu, zm. 3 września 1953 we Wrocławiu) był polskim inżynierem mechanikiem, konstruktorem lotniczym i szybownikiem. Wykształcenie zdobył we Lwowie, gdzie w 1921 roku zdał maturę w VI Gimnazjum im. Stanisława Staszica, a następnie rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej, które ukończył w 1939 roku, uzyskując tytuł inżyniera mechanika na podstawie pracy „Silnik lotniczy sześciocylindrowy”. Od 1924 roku działał w Związku Awiatycznym Studentów Politechniki Lwowskiej, był jednym z pionierów polskiego szybownictwa i w 1929 roku jako trzeci Polak uzyskał kategorię „C” pilota szybowcowego; posiadał także licencję pilota turystycznego. Kierował technicznie szkołą szybowcową w Bezmiechowej, pracował jako instruktor w Fordońskiej Szkole Szybowcowej oraz jako kierownik działu badawczo-konstrukcyjnego w Instytucie Techniki Szybownictwa i Motoszybownictwa we Lwowie, gdzie nadzorował prace nad motoszybowcami ITS-8, ITS-8M i ITS-8W oraz opracował nowatorskie rozwiązanie chowanego podwozia. Był także autorem projektu silnika lotniczego z dzielonym wałem oraz współtwórcą aparatury radiowej do szybowca. W czasie okupacji działał w konspiracji w strukturach wywiadu Armii Krajowej, był aresztowany przez Gestapo. Po wojnie pracował w Instytucie Szybownictwa w Bielsku jako kierownik działu naukowo-badawczego i wydziału technicznego, współuczestniczył w rekonstrukcji dokumentacji szybowca WWS-1 Salamandra (IS-A Salamandra) oraz skonstruował szkolny szybowiec IS-3 ABC. Wykładał na Akademii Górniczej w Krakowie, a po likwidacji oddziału lotniczego przeniósł się na Politechnikę Wrocławską, gdzie objął katedrę osprzętu lotniczego i pełnił funkcję prodziekana Wydziału Lotniczego. Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi i Medalem Niepodległości, zmarł w 1953 roku i został pochowany na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu.