IS-C Żuraw

Typ: szybowiec wyczynowy

Liczba wyprodukowanych egzemplarzy: 25

Konstruktorzy: Józef Niespał, Andrzej Kokot

Piloci oblatywacze: Adam Zientek

IS-C Żuraw – polski, dwumiejscowy szybowiec wyczynowo-szkolny konstrukcji drewnianej, produkowany od 1952 roku jako zmodernizowana kopia niemieckiego DFS Kranich II.

Po zakończeniu II wojny światowej w warsztacie remontowym NSFK w Łodzi odnaleziono dokumentację techniczną szybowca „Kranich II”. Na jej podstawie w latach 1950–1952 w Instytucie Szybownictwa w Bielsku-Białej inż. Józef Niespał i Andrzej Kokot opracowali dokumentację warsztatową polskiej wersji oznaczonej IS-C Żuraw. Prototyp oblatano 22 kwietnia 1952 roku w Gdańsku (pilot doświadczalny Adam Zientek).

Produkcję seryjną prowadzono w latach 1952–1953: w Poznaniu zbudowano 10 egzemplarzy, a w Gdańsku 40. Dwa szybowce przebudowano na wersję z pilotami w pozycji leżącej. Początkowo egzemplarze z OWL Gdańsk oznaczano jako Żuraw S (seryjny), następnie SZD-C Żuraw II. W 1953 roku jeden z seryjnych egzemplarzy (SP-1276) poddano badaniom w locie w Instytucie Lotnictwa w celu określenia warunków eksploatacji i wykrycia usterek. Na szybowcach Żuraw II polscy piloci ustanowili dwa rekordy krajowe oraz dwa rekordy świata. Maszyny te były użytkowane w aeroklubach i szkołach szybowcowych do końca lat 60.

Dwa egzemplarze IS-C Żuraw (SP-1213 i SP-1295), zbudowane w Gdańsku, znajdują się w zbiorach Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie.

Konstrukcyjnie był to dwumiejscowy szybowiec drewniany o charakterystycznym skrzydle mewim (w widoku z przodu), krytym płótnem. Część przykadłubowa miała obrys trapezowy i niewielki skos do tyłu, wynikający z umieszczenia tylnej kabiny w pobliżu środka ciężkości. Skrzydła wyposażono w płytowe hamulce aerodynamiczne wysuwane w górę i w dół; lotki obejmowały niemal całą zewnętrzną część płata. Kadłub był wręgowy, półskorupowy o przekroju owalnym, kryty sklejką; kabiny były zakryte. Statecznik poziomy umieszczono na górnej krawędzi kadłuba, przed statecznikiem pionowym.